Michel van der Plas

(1928-2013)
Michel van der Plas is de schrijversnaam van Ben Brinkel, die in zijn seminarietijd niet mocht dichten. Toen uitkwam dat zijn poëzie in het katholieke blad Christofoor stond, werd hij voor het blok gezet: een dichter kon geen priester zijn. Hij koos zijn weg en debuteerde in 1947 met de bundel Dance for you. De rest van zijn leven stond in het teken van de letteren.
Vervaardigd 2015
Techniek Olieverf op doek
Afmetingen 40 x 29,5 cm

Michel van der Plas

door Reza Shalileh (1955)

Helaas is er met poëzie geen droog brood te verdienen, daarom wordt Michel van der Plas redacteur bij Elseviers Weekblad en blijft daar werkzaam tot zijn pensioen. Behalve een grote reeks artikelen en reportages in dat blad over de meest uiteenlopende gebieden, blijft hij, steeds spaarzamer, poëzie publiceren. Ook bundelt hij, na bewerking, diverse artikelenreeksen in boeken en vertaalt hij onder meer Moord in de kathedraal van T.S. Eliot en Biljarten om halftien van Heinrich Böll.

In de jaren vijftig ontdekt Wim Sonneveld hem als tekstschrijver. Voor hem schrijft Van der Plas liedjes, zoals ‘Tearoom Tango’, en conferences, zoals ‘Frater Venantius’. Verder schrijft hij voor onder anderen Wim Kan, het duo Frans Halsema & Gerard Cox en het satirisch radioprogramma Cursief. In 1968 wordt hij onderscheiden met de Gouden Harp.

Het katholicisme is altijd een grote bron van inspiratie voor Van der Plas. In 1963 verschijnt zijn boek Uit het rijke Roomsche leven, ook schrijft hij biografieën van katholieke schrijvers als Guido Gezelle, Joseph Alberdingk Thijm, Anton van Duinkerken en Godfried Bomans. Met Bomans is hij goed bevriend, in 1969 publiceren ze samen In de kou, over hun katholieke opvoeding en jeugdervaringen.

Dit monochrome portret kwam drie jaar na zijn dood tot stand in opdracht van zijn weduwe Cella de Jong. Kunstenaar Reza Shalileh, die naast vrij werk ook portretten in opdracht maakt, zocht met haar de foto uit. ‘We kozen deze foto omdat hij scherp en duidelijk was – voor mij het belangrijkste criterium. Zijn vrouw herkende in zijn uitdrukking hier iets heel wezenlijks, namelijk zijn liefde. Het was een zwart-witfoto, en ik wilde dus een monochroom maken. Het warme bruin geeft zijn blik nog meer zeggingskracht.’ Het olieverfschilderij ging naar het Literatuurmuseum. Op verzoek van De Jong maakte hij ook nog een pastel.