Johnny van Doorn

(1944-1991)
Johnny van Doorn is zowel een van de lawaaiigste dichters, als een van de meest verstilde verhalenschrijvers uit de Nederlandstalige literatuur. Hij kon de controle compleet kwijtraken tijdens zijn voordrachten, maar hervond alle beheersing wanneer hij optrad in Herenleed. Een vat vol tegenstrijdigheden.
Vervaardigd zonder datering
Techniek Olieverf op doek
Afmetingen 60 x 49,5 cm

Johnny van Doorn

door Geurt van Dijk (1941)

Johnny van Doorn kwam met een knal de letteren binnen: tijdens Poëzie in Carré las hij als Johnny the Selfkicker gedichten voor over seks, drugs en rock-’n-roll, culminerend in een minutenlang uitgegild: ‘Kom toch eens klaar, klootzak’, een act die werd afgerond toen organisator Simon Vinkenoog het doek liet vallen – waarna het pandemonium alleen nog maar groter werd. Ook trad de Selfkicker op in het voorprogramma van The Pretty Things, met zijn voordracht ‘Een magistrale, stralende zon’, die het hoofdprogramma in de schaduw stelde, zo wil de legende.

Merkwaardig genoeg kwam dit toonbeeld van tomeloze jarenzestigenergie in 1972 met een prachtige, verstilde verhalenbundel over zijn jeugd en opgroeien na de oorlog. De sfeer wordt getypeerd door een gedichtje over de zondag, ‘met je geuren van braadvlees’ en ook met ‘je gekamde haren en je schone kleren.’

Op het schilderij van Geurt van Dijk lijkt op het eerste gezicht de tweede Van Doorn afgebeeld, jasje, overhemd, jarenzeventigkleuren. Maar het gezicht verraadt toch een zekere onrust. Die gekamde haren zouden zo weer een woeste krullenkop kunnen worden. De geest moet waaien, heette een andere gedichtenbundel, maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Nooit was helemaal duidelijk wie Van Doorn was, en in de serie Herenleed was hij dan ook vaak te gast in een steeds andere rol. Waar Armando en Cherry Duyns altijd dezelfde heren speelden, was hij soms Koning, dan weer Kabouter, maar altijd ongrijpbaar.